دوش پــروانــه دلـى بـا شـمــع مـىگـفـت:
گـريـهات نيـمـۀ شـــب حـاصل چـيـسـت؟
كاينچنين سوزى و هرگز نشود ظنّ كسى
كــه در ايـن گـنـبد دوار چه در دل دارى!
شمـع كـه در سـيـلاب اشـكـش غــرق بود
مـيــكـــده از نــــور او پـــر خــلــــق بــود
رخ نـمـايــان كـرد و بـا خـجـلـت بـگـفـت:
كــار مــن سـوخــتـــن و تــابــيــدن اســـت
تا كه پـروانــه دلى چون تو بياسـايد چـنيـن
يــــار در بــر گـيـــرد و بــوســــد جـبـيـــن
در شـعـاع نــور مـن هركس نمايان مىشود
از فــروغ روى مـن دنـيـا گـلستـان مىشـود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر